Η σύνοδος κορυφής στο Ελσίνκι, τα ηνία στο Τελ Αβίβ


Al-Quds Al-Arabi – 02/08/2018, φύλλο 9263

Πέρα από τα πρότυπα των παγκόσμιων δυνάμεων, το Ισραήλ είναι ο συνθέτης όλων των ειδών συγκρούσεων και κρίσεων στη Μέση Ανατολή, την περιοχή που επηρεάζει άμεσα τον κόσμο από την άποψη της ενέργειας, της σταθερότητας και των θρησκειών. Η παρουσία του Ισραήλ στην καρδιά της περιοχής το τοποθετεί ανάμεσα στις πιο ισχυρές χώρες του κόσμου, ενώ λόγω της πολυπλοκότητας του σκηνικού σε αυτή την περιοχή που ποτέ δεν γνώρισε την πλήρη σταθερότητα από πολέμους και κρίσεις έχει γίνει δύσκολο να ελεγχθεί ποιος κινεί τα νήματα και ποιος βρίσκεται πίσω από αυτές τις κρίσεις.  Η Αραβική άνοιξη που ήρθε μετά από πολλά χρόνια καταπίεσης και διαφθοράς υπό τις οποίες ζούσε ο αραβικός κόσμος, προς μεγάλη έκπληξη όλων μετατράπηκε σε φθινόπωρο επιδεινώνοντας τις συνθήκες για τους λαούς της περιοχής. Η απόκλιση αυτή δεν ήρθε εξαιτίας αυτής καθαυτής της αραβικής άνοιξης ή εξαιτίας της νεολαίας που ζητούσε ελευθερία στις χώρες αυτές, αλλά εξαιτίας των διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων που έχουν την ανάγκη να διατηρήσουν σταθερά τον έλεγχο και την επιρροή τους στην περιοχή. Ως αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων έγινε ό,τι έγινε. Αλλά το μερίδιο του λέοντος για ό,τι συμβαίνει στην Μέση Ανατολή τα τελευταία 50 χρόνια το έχει το Τελ Αβίβ.

Το ισραηλινό λόμπι στην Ουάσιγκτον ήταν το πλέον ικανοποιημένο από την άνοδο του Τραμπ στην ηγεσία του Λευκού Οίκου. Βάσει της ιδεολογίας του Τραμπ, η ασφάλεια του Ισραήλ βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των προτεραιοτήτων του, κάτι που αύξησε την εξουσία του Τελ Αβίβ στον Λευκό Οίκο σε συνάρτηση με το παρασκήνιο που οδήγησε στην ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τραμπ. Η Μοσάντ, η πιο διάσημη αντικατασκοπία για την ικανότητά της να συλλέγει πληροφορίες, κατέστησε το Τελ Αβίβ ικανό να διαθέτει αρκετά στοιχεία για να ασκήσει πίεση στον Τραμπ ώστε να ακολουθεί τις ισραηλινές θέσεις με κλειστά μάτια. Τα πρόσφατα γεγονότα το επιβεβαιώνουν χωρίς αμφιβολία.

Το Τελ Αβίβ και το παιχνίδι κάτω από το τραπέζι

Στη Συρία, το Τελ Αβίβ ήταν άμεσα υπεύθυνο για τον σχηματισμό του λεγόμενου M.O.C. (Military Operations Command) στην Ιορδανία, το οποίο δημιουργήθηκε για να διαχειρίζεται τις συριακές ένοπλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης στο νότιο και κεντρικό τμήμα της Συρίας. Το Τελ Αβίβ ήταν σε θέση να ελέγξει πλήρως τις ηγεσίες αυτών των πολιτοφυλακών. Τα πρόσφατα γεγονότα που οδήγησαν στον εκ νέου έλεγχο της επαρχίας Νταράα και μεγάλων τμημάτων επαρχίας Κουνέϊτρα ήταν σε άμεσο συντονισμό με το Τελ Αβίβ, είτε μέσω της Μόσχας. Διαρροές από τη συνάντηση του Ελσίνκι μεταξύ Πούτιν και Τραμπ επιβεβαιώνουν ότι ο Τραμπ έχει θέσει την ισραηλινή ικανοποίηση στη συριακή κρίση ως προτεραιότητα για την Ουάσιγκτον. Η κατανόηση αυτής της προτεραιότητας έσπρωξε τόσο τον υπουργό εξωτερικών όσο και τον επιτελάρχη της Ρωσίας να συναντηθούν με τον Πρόεδρο Νετανιάχου και τον υπουργό Αμύνης Λίμπερμαν λίγες ημέρες μετά τη σύνοδο κορυφής του Ελσίνκι.

Μέσα από τον προσεκτικό έλεγχο των κινήσεων του IDF, αφενός, και της ισραηλινής διπλωματίας αφετέρου, διαπιστώνουμε ότι η προσοχή του Τελ Αβίβ στη συριακή κρίση επικεντρώνεται σε τρεις φακέλους ως εξής:

Ο φάκελος χημικά που ελεγχόταν παλαιότερα από τη Μόσχα και το Ισραήλ έχει καταστρέψει μεγάλα τμήματά του σε μια σειρά από αεροπορικές επιδρομές και ρίψη ρουκετών κατά την τελευταία περίοδο μεταξύ του επιστημονικού κέντρου έρευνας στην Τζαμράγια έως το ερευνητικό κέντρο στο Μασιάφ και τις μυστικές αποθήκες στα περίχωρα του αεροδρομίου Ναϊράμπ ανατολικά της πόλης του Χαλεπίου.

Ο φάκελος των βαλλιστικών πυραύλων και κυρίως των ρωσικής κατασκευής πυραύλων Σκουντ. Πίσω στο 2013, οι επιθέσεις του Τελ Αβίβ στο Καλαμούν και το όρος Κασιούν στην πρωτεύουσα της Συρίας Δαμασκό έχει καταστρέψει τα περισσότερα από αυτά τα βλήματα, ενώ οι επιθέσεις στην ταξιαρχία 47 στη Χάμα και τα αμυντικά εργοστάσια στο Χαλέπι και το Μασιάφ σχεδόν τερμάτισε το πρόγραμμα. Επίσης, η επιρροή της Ρωσίας στη Συρία απομάκρυνε αυτό το πρόγραμμα από τα χέρια της Συρίας ή του Ιράν.

Ο φάκελος Ιράν και ο λιβανέζικος βραχίονάς του Χεζμπολάχ

Το Τελ Αβίβ δεν αντιμετωπίζει την πιθανότητα να δεχθεί την επιβίωση οποιασδήποτε ιρανικής παρουσίας. Το Ισραήλ βλέπει τον δικτάτορα του Μουχατζιρίν αδύναμο και σε ανάγκη ώστε να δεχθεί οποιαδήποτε ισραηλινή απαίτηση, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάλειψης του Ιρανού συμμάχου. Παρόλο που δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για το Ισραήλ από το Ιράν, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το Τελ Αβίβ είναι αναγκασμένο να δεχθεί την παραμονή του εκεί. Έτσι, το κλείσιμο  αυτού του αρχείου για το Τελ Αβίβ θα είναι η απόσυρση του Ιράν από τη Συρία εντελώς, κάτι που συζητείται εκτενώς στη Μόσχα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το Ισραήλ θα συνεχίσει τις αεροπορικές επιδρομές του εναντίον κάθε πολύτιμου θηράματος, φορτίου πυραύλων ή τοποθεσίας ανάπτυξης τεχνολογίας που ανήκει στην Τεχεράνη εντός της συριακής επικράτειας.

Το Τελ Αβίβ είναι αυτό που επέλεξε τον χρόνο και τον τρόπο της μεταφοράς της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ είναι άμεσα υπεύθυνο για ιρανική επέκταση από την περιοχή της Μπακούμπα στο Ιράκ έως τη Σαναά στην Υεμένη μέσω της παροχής όπλων δίνοντάς τους αμερικανικό κάλυμμα. Και είναι το Τελ Αβίβ που καθοδηγεί τη συμμαχία και τη μαφία των αντεπαναστάσεων στην περιοχή από τη Λιβύη έως την Χοντέϊντα στην Υεμένη, όπως είναι το ίδιο το Τελ Αβίβ, το οποίο ξαγρυπνάει από τους χαρταετούς των παιδιών του στρατοπέδου προσφύγων της Τζαμπάλια στη Γάζα. Όμως ο λαός της Συρίας που θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε για χάρη της ελευθερίας του, εξακολουθεί να έχει μια σειρά από χαρτιά ώστε να είναι σε θέση να ανατρέψει το τραπέζι. Το πιο σημαντικό σημείο είναι να μάθουμε από το πείραμα του νότου της Συρίας αλλά και της αφγανικής εμπειρίας. Αυτή η γνώση είναι αρκετή για να ξαναχαραχθεί ο χάρτης εξουσίας στη Συρία και στην περιοχή γενικότερα. Η δε βόρεια Συρία, που ορισμένοι θεωρούν ως την τελευταία σελίδα της συριακής επανάστασης, μπορεί να είναι η αρχή ενός κύματος αλλαγής και της αραβικής άνοιξης στη Μέση Ανατολή, ευρύτερης και πιο αποτελεσματικής.